Zoek songteksten

Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

Artiest: Gabriela Mistral ( Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga) - Songtitle: La fuga

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: Gabriela Mistral ( Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga) - La fuga ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van La fuga? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Gabriela Mistral ( Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga)! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter G van Gabriela Mistral ( Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga) en zie welke nummers wij nog meer van Gabriela Mistral ( Lucila de María del Perpetuo Socorro Godoy Alcayaga) in ons archief hebben staan zoals La fuga.


Origineel

Madre mía, en el sueño
ando por paisajes cardenosos :
un monte negro que se contornea
siempre, para alcanzar el otro monte ;
y en el que sigue estás tú vagamente,
pero siempre hay otro monte redondo
que circundar, para pagar el paso
al monte de tu gozo y de mi gozo. Mas, a trechos tú misma vas haciendo
el camino de burlas y de expolio.
Vamos las dos sintiéndonos, sabiéndonos
mas no podemos vernos en los ojos,
y no podemos trocarnos palabra,
cual la Eurídice y el Orfeo solos,
las dos cumpliendo un voto o un castigo,
ambas con pies y con acentos rotos. Pero a veces no vas al lado mío :
te llevo en mí, en un peso angustioso
y amoroso a la vez, como pobre hijo
galeoto a su padre galeoto,
y hay que enhebrar los cerros repetidos,
sin decir el secreto doloroso :
que yo te llevo hurtada a dioses crueles
y que vamos a un Dios que es de nosotros. Y otras veces ni estás cerro adelante,
ni vas conmigo, ni vas en mi soplo :
te has disuelto con niebla en las montañas,
te has cedido al paisaje cardenoso.
Y me das unas voces de sarcasmo
desde tres puntos, y en dolor me rompo,
porque mi cuerpo es uno, el que me diste,
y tú eres un agua de cien ojos,
y eres un paisaje de mil brazos,
nunca más lo que son los amorosos :
un pecho vivo sobre un pecho vivo,
nudo de bronce ablandado en sollozo. Y nunca estamos, nunca nos quedamos,
como dicen que quedan los gloriosos,
delante de su Dios, en dos anillos
de luz, o en dos medallones absortos,
ensartados en un rayo de gloria
o acostados en un cauce de oro. O te busco, y no sabes que te busco,
o vas conmigo, y no te veo el rostro ;
o en mí tú vas, en terrible convenio,
sin responderme con tu cuerpo sordo,
siempre por el rosario de los cerros,
que cobran sangre por entregar gozo,
y hacen danzar en torno a cada uno,
¡ hasta el momento de la sien ardiendo,
del cascabel de la antigua demencia
y de la trampa en el vórtice rojo ! 

Vertaling

Oh mijn God, in de droom
Ik loop door kardinale landschappen:
een zwart woud dat de contouren heeft
altijd om de andere berg te bereiken;
en degene die volgt ben jij vaag,
maar er is altijd nog een ronde heuvel
om rond te gaan, om de weg te betalen
Naar de berg van jouw vreugde en mijn vreugde. Maar soms doe je het zelf
de weg van spot en plundering.
We voelen elkaar allebei
maar we kunnen elkaar niet in de ogen zien,
en we kunnen geen woorden uitwisselen,
die de Eurydice en de Orpheus alleen,
beide een gelofte afleggen of een straf,
zowel met voeten als met gebroken accenten. Maar soms ga je niet naar mijn kant:
Ik draag je in me, met een gekweld gewicht
en tegelijkertijd liefdevol, als een arme zoon
kombuis aan zijn kombuis,
en je moet de herhaalde heuvels doorkruisen,
zonder het pijnlijke geheim te zeggen:
dat ik je weghaal van wrede goden
en dat we naar een God gaan die van ons is. En andere keren loop je niet eens voor
Je gaat niet met mij mee, je gaat niet met mijn adem:
je bent opgelost met mist in de bergen,
je bent gezwicht voor het landschap van carden.
En je geeft me wat sarcasme stemmen
van drie punten, en van pijn breek ik,
omdat mijn lichaam één is, degene die je me gaf,
en je bent een water van honderd ogen,
en je bent een landschap met duizend armen,
nooit meer wat zijn de geliefden:
een levende kist op een levende kist,
bronzen knoop verzacht in snik. En we zijn nooit, we blijven nooit,
zoals de glorieuze zeggen,
voor zijn God, in twee ringen
van licht, of in twee geabsorbeerde medaillons,
geregen op een straal van glorie
of liggend in een gouden kanaal. Of ik zoek je, en je weet niet dat ik je zoek,
of je gaat met me mee, en ik zie je gezicht niet;
of in mij ga je, in een verschrikkelijk verbond,
zonder mij te antwoorden met je doof lichaam,
altijd bij de rozenkrans van de heuvels,
die bloed vragen om vreugde te geven,
en ze dansen om elkaar heen,
Tot het moment dat de tempel brandt,
van het geratel van oude dementie
en uit de val in de rode draaikolk!