Zoek songteksten

Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

Artiest: Pablo Neruda - Songtitle: La canción desesperada

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: Pablo Neruda - La canción desesperada ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van La canción desesperada? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Pablo Neruda! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter P van Pablo Neruda en zie welke nummers wij nog meer van Pablo Neruda in ons archief hebben staan zoals La canción desesperada.


Origineel

Emerge tu recuerdo de la noche en que estoy.
El río anuda al mar su lamento obstinado. Abandonado como los muelles en el alba.
Es la hora de partir, oh abandonado! Sobre mi corazón llueven frías corolas.
Oh sentina de escombros, feroz cueva de náufragos! En ti se acumularon las guerras y los vuelos.
De ti alzaron las alas los pájaros del canto. Todo te lo tragaste, como la lejanía.
Como el mar, como el tiempo. Todo en ti fue naufragio! Era la alegre hora del asalto y el beso.
La hora del estupor que ardía como un faro. Ansiedad de piloto, furia de buzo ciego,
turbia embriaguez de amor, todo en ti fue naufragio! En la infancia de niebla mi alma alada y herida.
Descubridor perdido, todo en ti fue naufragio! Te ceñiste al dolor, te agarraste al deseo.
Te tumbó la tristeza, todo en ti fue naufragio! Hice retroceder la muralla de sombra.
anduve más allá del deseo y del acto. Oh carne, carne mía, mujer que amé y perdí,
a ti en esta hora húmeda, evoco y hago canto. Como un vaso albergaste la infinita ternura,
y el infinito olvido te trizó como a un vaso. Era la negra, negra soledad de las islas,
y allí, mujer de amor, me acogieron tus brazos. Era la sed y el hambre, y tú fuiste la fruta.
Era el duelo y las ruinas, y tú fuiste el milagro. Ah mujer, no sé cómo pudiste contenerme
en la tierra de tu alma, y en la cruz de tus brazos! Mi deseo de ti fue el más terrible y corto,
el más revuelto y ebrio, el más tirante y ávido. Cementerio de besos, aún hay fuego en tus tumbas,
aún los racimos arden picoteados de pájaros. Oh la boca mordida, oh los besados miembros,
oh los hambrientos dientes, oh los cuerpos trenzados. Oh la cópula loca de esperanza y esfuerzo
en que nos anudamos y nos desesperamos. Y la ternura, leve como el agua y la harina.
Y la palabra apenas comenzada en los labios. Ese fue mi destino y en él viajó mi anhelo,
y en el cayó mi anhelo, todo en ti fue naufragio! Oh sentina de escombros, en ti todo caía,
qué dolor no exprimiste, qué olas no te ahogaron. De tumbo en tumbo aún llameaste y cantaste
de pie como un marino en la proa de un barco. Aún floreciste en cantos, aún rompiste en corrientes.
Oh sentina de escombros, pozo abierto y amargo. Pálido buzo ciego, desventurado hondero,
descubridor perdido, todo en ti fue naufragio! Es la hora de partir, la dura y fría hora
que la noche sujeta a todo horario. El cinturón ruidoso del mar ciñe la costa.
Surgen frías estrellas, emigran negros pájaros. Abandonado como los muelles en el alba.
Sólo la sombra trémula se retuerce en mis manos. Ah más allá de todo. Ah más allá de todo.
Es la hora de partir. Oh abandonado. 

Vertaling

Ontrafel je herinnering aan de nacht die ik ben.
De rivier knoopt zijn hardnekkige klaagzang over de zee. Verlaten als de werven bij zonsopgang.
Het is tijd om te gaan, oh verlaten! Koude bloemkronen regenen op mijn hart.
Oh puinhoop, woeste grot van schipbreukelingen! In jou stapelden oorlogen en vluchten zich op.
Van u hieven de zingende vogels hun vleugels op. Je hebt alles ingeslikt, zoals afstand.
Zoals de zee, zoals tijd. Alles aan jou was schipbreuk! Het was het happy hour van de aanval en de kus.
Het uur van verdoving dat brandde als een baken. Pilotangst, woede van blinde duiker,
troebele bedwelming van liefde, alles in jou was schipbreuk! In de mistige jeugd mijn gevleugelde en gewonde ziel.
Verloren ontdekker, alles in jou was schipbreuk! Je hield vast aan pijn, je hield vast aan verlangen.
Verdriet sloeg je neer, alles in je was schipbreuk! Ik duwde de muur van schaduw terug.
Ik ging verder dan verlangen en handelen. Oh vlees, mijn vlees, vrouw van wie ik hield en verloor,
tot u in dit vochtige uur, roep ik op en zing. Als een glas koesterde je de oneindige tederheid,
en oneindige vergetelheid verpletterde je als een glas. Het was de zwarte, zwarte eenzaamheid van de eilanden,
en daar, vrouw van liefde, verwelkomden je armen me. Het was dorst en honger, en jij was de vrucht.
Het was het duel en de ruïnes, en jij was het wonder. Ach vrouw, ik weet niet hoe je me in bedwang kunt houden
in het land van je ziel en aan het kruis van je armen! Mijn verlangen naar jou was het meest verschrikkelijk en kort,
de meest gemengde en dronken, de meest gespannen en enthousiaste. Begraafplaats van kussen, er is nog steeds vuur in je graven,
nog steeds verbranden de trossen gepikte vogels. Oh de gebeten mond, oh de gekuste ledematen,
oh de hongerige tanden, oh de verdraaide lichamen. Oh de gekke copulatie van hoop en inspanning
waarin we knopen en wanhoop. En tederheid, licht als water en bloem.
En het woord is amper op de lippen begonnen. Dat was mijn lot en mijn verlangen reisde erin,
en daarin viel mijn verlangen, alles in jou was schipbreuk! Oh bilge puin, alles viel op je,
welke pijn je niet hebt geperst, welke golven je niet hebben verdronken. Van golf tot golf riep en zong je nog steeds
staande als een zeeman op de boeg van een schip. Je bloeide nog steeds in lied, je brak nog steeds in stromingen.
Oh bilge puin, open en bitter goed. Bleke duiker, ongelukkige slinger,
verloren ontdekker, alles in jou was schipbreuk! Het is tijd om te vertrekken, het harde en koude uur
dat de nacht aan alle uren onderworpen is. De ritselende gordel van de zee omringt de kust.
Koude sterren komen op, zwarte vogels migreren. Verlaten als de werven bij zonsopgang.
Alleen bevende schaduwwendingen in mijn handen. Oh boven alles. Oh boven alles.
Het is tijd om te gaan. Oh verlaten.