Zoek songteksten

Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

Artiest: Pablo Neruda - Songtitle: Poema 11

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: Pablo Neruda - Poema 11 ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van Poema 11? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Pablo Neruda! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter P van Pablo Neruda en zie welke nummers wij nog meer van Pablo Neruda in ons archief hebben staan zoals Poema 11.


Origineel

Casi fuera del cielo ancla entre dos montañas
la mitad de la luna.
Girante, errante noche, la cavadora de ojos.
A ver cuántas estrellas trizadas en la charca. Hace una cruz de luto entre mis cejas, huye.
Fragua de metales azules, noches de las calladas luchas,
mi corazón da vueltas como un volante loco.
Niña venida de tan lejos, traída de tan lejos,
a veces fulgurece su mirada debajo del cielo.
Quejumbre, tempestad, remolino de furia,
cruza encima de mi corazón, sin detenerte.
Viento de los sepulcros acarrea, destroza, dispersa tu raíz soñolienta.
Desarraiga los grandes árboles al otro lado de ella.
Pero tú, clara niña, pregunta de humo, espiga.
Era la que iba formando el viento con hojas iluminadas.
Detrás de las montañas nocturnas, blanco lirio de incendio,
ah nada puedo decir! Era hecha de todas las cosas. Ansiedad que partiste mi pecho a cuchillazos,
es hora de seguir otro camino, donde ella no sonría.
Tempestad que enterró las campanas, turbio revuelo de tormentas
para qué tocarla ahora, para qué entristecerla.
Ay seguir el camino que se aleja de todo,
donde no esté atajando la angustia, la muerte, el invierno,
con sus ojos abiertos entre el rocío. 

Vertaling

Bijna uit de hemel anker tussen twee bergen
halve maan.
Wervelende, dwalende nacht, de graver van ogen.
Laten we eens kijken hoeveel sterren er in de vijver zijn verpletterd. Maakt een rouwende kruising tussen mijn wenkbrauwen, rent weg.
Smeden van blauwe metalen, nachten van stille strijd,
mijn hart draait als een gek wiel.
Meisje komt van zo ver, gebracht van zo ver,
soms schijnt zijn blik onder de hemel.
Klacht, storm, woede-uitbarsting,
Het kruist mijn hart, zonder je tegen te houden.
Wind uit de graven draagt, vernietigt, verstrooit je slaperige wortel.
Ontwortel de grote bomen aan de andere kant van haar.
Maar jij, helder meisje, rookvraag, aar.
Het was degene die de wind vormde met verlichte bladeren.
Achter de nachtbergen, witte vuurlelie,
ah ik kan niets zeggen! Het was van alles gemaakt. Angst dat je mijn borst sneed
het is tijd om een ??ander pad te volgen, waar ze niet lacht.
Storm die de klokken begroef, bewolkte stormvlaag
waarom haar nu aanraken, waarom haar bedroefd maken.
Volg het pad dat van alles weg beweegt,
waar angst, dood, de winter niet stopt,
met zijn ogen open in de dauw.