Zoek songteksten

Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

Artiest: Pablo Neruda - Songtitle: Poema 13

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: Pablo Neruda - Poema 13 ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van Poema 13? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Pablo Neruda! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter P van Pablo Neruda en zie welke nummers wij nog meer van Pablo Neruda in ons archief hebben staan zoals Poema 13.


Origineel

He ido marcando con cruces de fuego
el atlas blanco de tu cuerpo.
Mi boca era una araña que cruzaba escondiéndose.
En ti, detrás de ti, temerosa, sedienta. Historias que contarte a la orilla del crepúsculo,
muñeca triste y dulce, para que no estuvieras triste.
Un cisne, un árbol, algo lejano y alegre.
El tiempo de las uvas, el tiempo maduro y frutal. Yo que viví en un puerto desde donde te amaba.
La soledad cruzada de sueño y de silencio.
Acorralado entre el mar y la tristeza.
Callado, delirante, entre dos gondoleros inmóviles. Entre los labios y la voz, algo se va muriendo.
Algo con alas de pájaro, algo de angustia y de olvido.
Así como las redes no retienen el agua.
Muñeca mía, apenas quedan gotas temblando.
Sin embargo, algo canta entre estas palabras fugaces.
Algo canta, algo sube hasta mi ávida boca.
Oh poder celebrarte con todas las palabras de alegría.
Cantar, arder, huir, como un campanario en las manos de un loco.
Triste ternura mía, qué te haces de repente?
Cuando he llegado al vértice más atrevido y frío
mi corazón se cierra como una flor nocturna. 

Vertaling

Ik heb gemarkeerd met vuurkruisen
de witte atlas van je lichaam.
Mijn mond was een kruising van een spin door zich te verbergen.
In jou, achter je, angstig, dorstig. Verhalen om je te vertellen aan de rand van de schemering,
verdrietige en lieve pop, dus je was niet verdrietig.
Een zwaan, een boom, iets ver weg en gelukkig.
De tijd van de druiven, de rijpe en vruchtbare tijd. Ik die in een haven woonde van waar ik van je hield.
De gekruiste eenzaamheid van slaap en stilte.
In het nauw gedreven tussen de zee en verdriet.
Rustig, uitzinnig tussen twee roerloze gondeliers. Tussen de lippen en de stem gaat iets dood.
Iets met vogelvleugels, wat angst en vergeetachtigheid.
Omdat de netwerken geen water vasthouden.
Mijn pop, er trillen nauwelijks druppels.
Er zingt echter iets tussen deze vluchtige woorden.
Iets zingt, iets stijgt naar mijn gretige mond.
Oh, kunnen vieren met alle woorden van vreugde.
Zing, brand, vlucht, als een klokkentoren in de handen van een gek.
Trieste tederheid van mij, wat doe je opeens met jezelf?
Als ik de meest gewaagde en koude top heb bereikt
mijn hart sluit als een nachtbloem.